• Ilse Speelman

In de tussenruimte van Genève

Bijgewerkt: apr 7


Achter me sluit ik de deur. Het galmt door de ruimte. Verspreid zie ik een aantal mensen zitten. Een man, verscholen achter de eerste pilaar, zit diep nadenkend voor zich uit te kijken. Alsof hij daar al uren zit. Ik durf bijna niet naar hem te kijken, bang om in te breken in zijn moment. Een meisje met haar telefoon. Ik vraag me af of ze misschien zo een afspraak heeft, of de trein zal pakken, en haar tussentijd doorbrengt in deze rustgevende tussenruimte.


De kerk staat midden voor het treinstation van Genève, omringt door drukke straten. Ik vraag me af waar al die auto's ineens vandaan komen, aangezien de rest van het centrum opvallend rustig is. De winkels en restaurants zijn hier op zondag 'gewoon' gesloten. Misschien komen ze van familie of zijn ze wezen wandelen buiten de stad. Met het weggalmen van de dichtslaande deur word ik me bewust van de enorme stilte, het mistige licht dat door het glas in lood naar binnen valt en de opgehoopte geur van eeuwig brandende kaarsen. Ik voel de behoefte om te gaan zitten.


Ik kom eigenlijk nooit in een kerk, laat staan dat ik er een moment neem en me zo vrij voel erbij te gaan zitten. Ik loop dan ook wat ongemakkelijk rond, om te kijken waar ik het beste kan gaan zitten, zonder anderen te storen. Een man staat op, kruist mijn pad, gaat met zijn gezicht naar mij toe op zijn knieën in een bank zitten en begint te bidden. Ik snap niet waarom hij dáár gaat zitten, draai anderhalf rondje, loop terug en ga onopvallend achter een pilaar zitten. Het beeld van de flikkerende kaarsjes geeft me een veilig en liefdevol gevoel.


Het voelt alsof er in mijn lichaam van alles gebeurt wat nog gebeuren moest, maar, door de drukte en alle prikkels, rustig op zich heeft laten wachten. Verschillende gedachtes waaien als wolkjes voorbij. Al die mindfulness oefeningen zo hard mijn best gedaan en nu gebeurt het zomaar vanzelf, ik hoefde alleen maar wat "tussenruimte" en "tussentijd" te hebben om te ervaren hoe het is mijn gevoel het werk te laten doen.


In de twee uur tussen het moment dat ik mijn bed uitkwam van het idee een weekendje op reis te gaan en het moment dat ik op de trein naar Schilphol stapte, heb ik, tijdens het inpakken van mijn tas, wel honderd redenen bedacht waarom ik niet zou gaan. Mijn gevoel totaal ondergesneeuwd, heb ik de sneeuwschuiver gepakt, al mijn redenen om niet te gaan opgeschreven en naar de rand van de weg geschoven. Eens kijken waar deze weg mij brengt.


Pas nu besef ik me, dat het allerlei momenten van tussentijd en tussenruimte heeft gebracht. Onbepaalde tijd, tijd zonder een planning die bepaalt waar en wanneer je bent. Tijd zonder ouders, vrienden, studie, werk, overtuigingen en verwachtingen. De ervaringen en emoties waren mijn verwachtingen voor. Deze weg bracht me dichter bij mezelf, een bepaald deel van mezelf dat ik eerder weinig ruimte gaf. Deze weg was eigenlijk meer een plein dan een weg. Een plein, een park, een kade, een hal of een kerk. Alles valt op z'n plek.. Dit zijn de plekken waar ik het liefst was. Plekken die me hielpen ruimte te scheppen voor mezelf, om in contact te staan met mezelf en van daaruit in bijzonder contact met anderen.






  • Instagram Social Icon
  • Black LinkedIn Icon
  • Black Pinterest Icon

© 2018 by Ilse Speelman. Created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now